ترکمنستان علاوه بر منابع نفت قابل ملاحظه، از لحاظ ذخائر گاز طبیعی در جهان مقام پنجم را دارد. با اینحال کشور فقیری باقی مانده که از زمان استقلال از اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱، خود را از مناسبات و تحولات در جهان دور نگاه داشته است. نظام سیاسی این کشور سیستم تک حزبی است و رهبر حزب دمکراتیک ترکمنستان صفرمراد نیازوف تا زمان مرگ اش در سال 2006 عملا حاکم بلامنازع این کشور بود. نیازوف بخصوص در اواخر حکومتش خود را به شیوه رهبران کهن "ترکمنباشی" یا پدر ترکمن ها معرفی می کرد و دستگاه اداری و سراسر کشور در کیش شخصیتی بی مهار غوطه ور بود. نیازوف که در سال 1999 خود را رئیس جمهور مادام العمر کشور تعیین کرد بخش زیادی از ثروت ترکمنستان رابه جای اقتصاد و نیازهای اجتماعی صرف پروژه های تجملی کرد. قربانقلی بردی محمدوف جانشین وی گفته است که روش نیازوف را ادامه خواهد داد ولی نشانه هائی از تغییر در مرام او دیده می شود از جمله کاهش تجمل و تشریفات پیرامون وی و سایر مقامات دولتی.
صفرمراد نیازوف خود را به شیوه رهبران کهن "ترکمنباشی" یا پدر ترکمن ها معرفی می کرد. در زمان حکومت نیازوف نفوذ و احکام او در تمامی عرصه های زندگی کشور مشهود بود. زمانی حتی مقرر شد که کتاب وی به نام راهنما، در تمامی زمینه ها به عنوان سرمشق و الهام بخش امور کشوری مورد استفاده قرار بگیرد. این کتاب در برگیرنده افکار او در مورد تاریخ و فرهنگ ترکمنهاست. از حیث نژادی ترکمنستان یکی از متجانس ترین جمهوریهای آسیای مرکزی است، زیرا بخش اعظم جمعیت آن ترکمن هستند. اقلیت های نژادی دیگر کشور عبارتند از: ازبکها و روس ها، و همچنین اقلیتهای قزاق، تاتار، اوکراینی، آذربایجانی و ارمنی. بر خلاف جمهوری های دیگر شوروی سابق، این کشور کاملا از درگیریهای قومی فارغ بوده است. با این همه تعلقات قومی قدرتمند به شکل قبیله ای آن نیز می توانند موجب بروز تنش شوند. با توجه به اینکه سرمایه گذاران خارجی هنوز به شکل وسیع در این کشور فعال نشده اند اقتصاد ترکمنستان هنوز توسعه نیافته است. ترکمنستان در سال حدود 60 میلیون متر مکعب گاز طبیعی تولید می کند و حدود دو سوم از این تولید را شرکت روسی گازپروم می خرد. اختلاف طولانی بین دو کشور بر سر بهای گاز بالاخره در سال 2006 پایان یافت و گازپروم پذیرفت قیمت خرید را 54 درصد افزایش دهد.
ترکمنستان، بخاطر فقدان خطوط لوله صادراتی و اختلاف میان کشورهای حاشیه دریای خزر پیرامون وضعیت قانونی این دریاچه نفت خیز، در بهره گیری از ذخائر نفت و گاز خود موفق نبوده است. این امر موجب شده است که شرکتهای خارجی در امر سرمایه گذاری از خود تردید نشان دهند و در نتیجه اقتصاد کشور در راکد باقی مانده است. قربان‌قلی بردی محمدوف پس از کسب 89 درصد از آراء در ماه فوریه 2007 در مقام ریاست جمهور سوگند وفاداری یاد کرد. در این انتخابات شش نامزد شرکت داشتند که همگی از حزب حاکم دمکراتیک ترکمنستان بودند. سیاستمداران تبعیدی مخالف حکومت حق شرکت نداشتند. مقامات دولتی اعلام کردند که بیش از 95 در صد از واجدان شرایط در رای گیری شرکت کردند. اما سازمانهای مدافع آزادی و دیپلملتهای غربی این انتخابات را فرمایشی توصیف کردند. چند هفته بعد رئیس جمهور به عنوان رئیس شورای خلق نیز که عالی ترین نهاد قانونگذاری کشور است برگزیده شد. او تنها نامزد موجود برای این مقام بود. بردی محمدوف که قبلا معاون نخست وزیر بود پس از مرگ صفرمراد نیازوف در ماه دسامبر 2006 به عنوان ریس جمهور موقت تعیین شد. در تمام مدت پانزده سالی که از استقلال این کشور می گذشت نیازوف رهبری را به شیوه ای اقتدارگرایانه در دست خود داشت.
انتخاب بردی محمدوف باعث تعجب صاحبنظران شد چون طبق قانون اساسی مقام ریاست جمهوری موقت باید به رئیس شورای خلقی داده می شد. در هر حال پس از مرگ نیازوف، رئیس شورای خلقی به اتهام اعمال خلاف قانون دادگاهی و از مقام اش برکنار شد.
رئیس جمهور جدید وعده داده که مسیر نیازوف را ادامه داده ولی در عین حال اصلاحاتی نیز در کشور انجام دهد از جمله: دسترسی نامحدود به شبکه اینترنت، بهبود وضع آموزش و بازنشستگی. به فاصله کوتاهی پس از رسیدن به قدرت رئیس جمهور جدید با لغو دستور سال قبل نیازوف، صدهزار نفر را مشمول بیمه بازنشستگی دولتی کرد. بردی محمدوف که سابقا دندانپزشک مخصوص رئیس جمهور بود در سال 1997 توسط نیازوف به عنوان وزیر بهداشت و سپس در سال 2001 به عنوان معاون نخست وزیر تعیین شد. یکی از وظایف دشوار وی اجرای اصلاحات در سیستم خدمات پزشکی و درمانی ترکمنستان است که در زمان اجرای اولیه آن نزدیک بود حکومت نیازوف را سرنگون کند. بردی محمدوف متولد سال 1957 است.